Doba neformalnog grada

Na izložbi Architektonika 2 koja traje do 13.siječnja u berlinskom muzeju suvremene umjetnosti Hamburger Bahnhof izložena je arhitektonska instalacija slovenske umjetnice Marjetice Potrč  – ˝Caracas: Growing Houses˝.

Marjetica Potrč ˝Caracas: Growing Houses˝, 2012

Ova instalacija predstavlja arhitektonsku studiju dvije zgrade u neformalnom gradu Caracasu, a pokazuje pregovaranja koja se odvijaju između izgrađene strukture i infrastrkture (energije, komunikacija, i opskrbe vodom). Za razliku od urbane kulture modernističkog formalnog Caracasa, neformalni grad predstavlja gotovo ruralnu kulturu, koja se sastoji od malih, samoizgrađenih susjedstva koja formiraju seoske zajednice.

Marjetica Potrč ˝Caracas: Growing Houses˝, 2012

Ovdje zajednički prostor prevladava nad javnim prostorom, usmena regulativa, ispregovarana kroz diskusiju, je puno važnija od pisane regulative. Seoska kultura barriosa u Caracasu pokazala se otpornom na promjene koje dolaze izvana, a posebno iz susjedne urbane kulture. Stanovnici barria radije žive u gradu zajednice nego u modernističkom gradu individualizma. Danas, po cijelom svijetu, neformalni grad je jedna od najbrže rastućih formi rezidencijalne organizacije u gradovima (druga je zatvorena zajednica-gated community).

Marjetica Potrč ˝Caracas: Growing Houses˝, 2012

Komentirajući svoj istraživački rad u Caracasu, Potrč otkriva da zajednice neformalnog grada ne razmišljaju u terminima metropolisa, nego grad budućnosti zamišljaju kao mrežu susjedstava, umjesto javnog prostora više ih zanima zajednički prostor, žele da zajednica kontrolira prostor i konačno ove ideje o gradu donose iz drugih mjesta, iz seoske kulture, koja na ovim prostorima susreće urbanu kulturu.

Marjetica Potrč ˝Bilješke o participatornom dizajnu˝, 2011

U svom dugogodišnjem radu Marjetica Potrč istražuje potencijale umjetnosti i arhitekture u traženju održivih i demokratskih rješenja za zajednički život. Djelujući u Ljubljani i Berlinu, Potrč se bavi temama kao socijalni prostor i suvremene arhitektonske prakse, održivost i nova rješenja za zajednice. Njena praksa je snažno vezana uz interdisciplinarne suradnje poput Théâtre Evolutif (Bordeaux, 2011), The Cook, the Farmer, His Wife and Their Neighbour (Amsterdam, 2009) and Dry Toilet (Caracas, 2003). Svoja istraživanja prevodi u crteže bazirane na tekstu i case-study arhitektonske instalacije velikog mjerila.