Stare obiteljske fotografije na novoj dubrovačkoj pozadini
“Horizonti” dubrovačke autorice Ivone Vlašić fotografije su koje nastaju kolažiranjem starih obiteljskih fotografija s fotografijama grada danas. Osobama sa starih fotografija, odsječenih s njihove autentične pozadine, autorica pomno traži novu, suvremenu gradsku kulisu koja atmosferski odgovara originalnoj fotografiji.
Ponekad su to ista mjesta na kojima je prvotno fotografija i bila uslikana, ponekad neki sasvim drugi dijelovi grada, ponekad su to prepoznatljive dubrovačke vedute, a ponekad nepoznati dijelovi grada koje prepoznaju samo oni koji tu svakodnevno borave. Ono što im je zajedničko jest obrnuti horizont. Dok osobe s izvornih fotografija stoje uspravno, nove pozadine stoje naopako. Taj zbunjujući i neočekivani element u fotografiji otkriva nam umjetničku intervenciju autorice.
Ivona tu preuzima dvostruku ulogu. Ona je promatračica fotografije. Pogledom uspostavljajući kontakt sa osobama iz nekih ne tako davnih vremena ona oživljava memoriju vremena i prostora koju su fotografije zamrznule. Istovremeno, ona je i fotografkinja koja promatra suvremeni grad te u njemu traži mjesta na kojima uspostavlja vezu sa starim fotografijama. Kroz tu dvojnu poziciju, djelujući unutar samog medija fotografije, autorica uspostavlja vezu memorije prostora jednog vremena s prostorima današnjice.
A grad danas prolazi promjene koje se odvijaju van ritmova običnog čovjeka, pa se tako zbunjujući i neočekivani obrnuti horizonti koji karakteriziraju ove fotografije razotkrivaju kao bolna trauma života u gradu razapetom između memorije na jedan mediteranski joie de vivre i stvarnost koju s jedne strane karakteriziraju nepodnošljive gužve turista s kruzera, a s druge odumiranje gradskog života.
Ipak, kao promatrači u fotografijama ne vidimo samo traumu nastalu izumiranjem jednog specifičnog, upravo dubrovačkog, civilizacijskoga sklopa. U njima očitavamo i prepoznavanje određenih ljudskih vrijednosti, emocija i iskustava, kao nositelja identiteta urbanog prostora te postojanje mogućnosti da se one vežu sa prostorima današnjeg grada.
U tom smislu Ivonine fotografije nisu romantičarska kontemplacija o minulim vremenima, one su aktivni poziv na uređenje grada po mjeri čovjeka. Težak zadatak, ali ne i neizvediv. Jer ako je Ivona uspjela uhvatiti trenutak koji današnji grad veže s njegovom memorijom, prostora za rad na gradu po mjeri čovjeka očigledno još ima.
